10 Wojskowy Szpital Kliniczny z Polikliniką SP ZOZ funkcjonuje w Bydgoszczy już od 30 lat. W tym czasie stał się istotnym ogniwem służby zdrowia, zarówno na terenie Bydgoszczy, województwa kujawsko-pomorskiego, jak i całego kraju.

 

Inicjatywa budowy w Bydgoszczy Szpitala Wojskowego zrodziła się w latach pięćdziesiątych XX wieku z potrzeby przybliżenia pomocy specjalistycznej wojskowym i ich rodzinom. Bydgoszcz była już wtedy siedzibą dowództwa okręgu wojskowego. W 1945r. przeniesiony został z Lublina Szpital Ewakuacyjny, na bazie którego utworzono Szpital Garnizonowy. Istniał on do końca 1947r. ulegając stopniowej likwidacji na korzyść mającego powstać szpitala wojskowego. Powstanie w tamtym czasie owego szpitala nie doszła do skutku – zapadła decyzja o utworzeniu Okręgowej Przychodni Lekarskiej POW (OPLek), która początkowo mieściła się przy Al. 1 Maja, a następnie została przeniesiona do drewnianego baraku przy ul. Dwernickiego. Podczas otwarcia OPLek planowano, że będzie ona wchodzić w skład przyszłego szpitala.

 

Koncepcja budowy Szpitala została podjęta przez Oddział Służby Zdrowia i uzyskała akceptację zarówno Kwatermistrza Pomorskiego Okręgu Wojskowego, jak i władz Ministerstwa Obrony Narodowej. Założenia techniczno-ekonomiczne zatwierdził Szef Służby Zakwaterowania i Budownictwa MON w 1974r. W tym samym roku rozpisano konkurs na projekt, którego zwycięzcą zostało Wojskowe Biuro Projektów Budowlanych w Gdyni. Projekt ostateczny został ukończony w 1974r. pod kierownictwem mgra inż. Henryka Osmulskiego, z głównym projektantem mgrem inż. Wojciechem Millerem. Inwestorem od początku do końca był Wojskowy Rejonowy Zarząd Kwaterunkowo-Budowlany w Bydgoszczy. Program organizacyjno-użytkowy, jak na owe czasy nowoczesny, w miarę wydłużania się realizacji wymagał stałego wprowadzania nowych rozwiązań zgodnie z postępem techniki i wiedzy lekarskiej. Praktycznie do końca budowy rodziły się nowe pomysły ulepszenia, a nawet zmiany strukturalne. W trakcie budowy zostało określone, że szpital ma otrzymać status zakładu klinicznego, co przyniosło nowe specjalistyczne wymogi. W strukturze łóżkowej wprowadzono w tej samej kubaturze oddziały kardiologii, neurochirurgii, urologii oraz pracownię izotopową. Główny wykonawca, Przedsiębiorstwo Budowy Obiektów Użyteczności Publicznej „Budpol” z Bydgoszczy, rozpoczął realizację inwestycji w styczniu 1976r. pod kierownictwem inż. Eugeniusza Borowika. W 1976r. rozkazem Ministra Obrony Narodowej została powołana grupa organizacyjna, w skład której wchodzili: płk dr n. med. Zbigniew Żurowski jako Komendant szpitala w budowie oraz inżynierowie ppłk Bogdan Król i mjr Edward Gajdek. Zespół ten, jako zalążek przyszłego użytkownika, koordynował przede wszystkim współpracę z wykonawcami, inwestorem i projektantem. W dniu 8 listopada 1984r. rozkazem Ministra Obrony Narodowej została powołana Komenda Szpitala. Na Komendanta Szpitala został wyznaczony płk dr med. Henryk Woźniak. W komendzie rozpoczęli służbę: zastępca komendanta ds. lecznictwa klinicznego ppłk dr n. med. Roman Anusiewicz, zastępca komendanta ds. lecznictwa otwartego ppłk lek. Bohdan Gajda, kwatermistrz ppłk dypl. Edward Filipiak, szef zaopatrzenia medycznego ppłk dr farm. Zygmunt Kiedrowski, naczelna pielęgniarka mgr Krystyna Kujawa. Zaczął się gorący okres rozruchu technologicznego i odbioru poszczególnych elementów obiektu, aparatury, sprzętu i urządzania oddziałów.

 

W wyniku intensywnej pracy całego personelu szpitalnego rozpoczęło się meldowanie o gotowości do pracy poszczególnych oddziałów klinicznych. W dniu 24 lipca 1985r. jako pierwsza zameldowała o całkowitym zagospodarowaniu i gotowości do przyjęcia chorych Klinika Chirurgiczna. Symbolicznego przecięcia wstęgi dokonał Główny Specjalista POW ds. chirurgicznych – płk dr n. med. Stanisław Skalski. Kolejno w 1985r. otwierano oddziały, kliniki i zakłady: 1 sierpnia – Zakład Analityki Lekarskiej, 7 sierpnia – Kliniczny Oddział Neurologii, 13 sierpnia – Kliniczny Oddział Dermatologii, 14 sierpnia – Klinikę Chorób Wewnętrznych, 23 sierpnia – Klinikę Chirurgii Urazowej i Ortopedii, 28 sierpnia – Klinikę Ginekologiczno-Położniczą, 3 września – Zakład Patomorfologii i Kliniczny Oddział Neurochirurgii, 4 września – Oddział Anestezjologii i Intensywnej Opieki Medycznej, 5 września – Aptekę Szpitalną, 10 września – Kliniczny Oddział Urologii oraz Kliniczny Oddział Otolaryngologii, 11 września – Izbę Przyjęć i Pomocy Doraźnej, 12 września – Zakład Rehabilitacji i Stację Krwiodawstwa, 13 września – Kliniczny Oddział Okulistyki, 14 września – Kliniczny Oddział Chorób Dzieci, 24 września – Centralną Sterylizację.

 

Uroczystego otwarcia 10 Wojskowego Szpitala Klinicznego dokonał w dniu 4 października 1985 r. Minister Obrony Narodowej – gen. armii Florian Siwicki. Zaszczyt przecięcia wstęgi mieli: Szef Służby Zdrowia WP – płk dr n. med. Andrzej Kaliwoszka, pielęgniarka oddziałowa Klinicznego Oddziału Chorób Dzieci – pani Marianna Wysocka oraz jeden z żołnierzy obsługi Szpitala. Pierwszym pacjentem Szpitala był żołnierz służby zasadniczej, którego przyjęto w dniu 24 września 1985 r. do Kliniki Ortopedii i Chirurgii Urazowej Narządu Ruchu z powodu złamania obojczyka z przemieszczeniem.

 

Rozpoczął się trwający do dziś okres budowania i (niekiedy bardzo burzliwej) konsolidacji zespołów w poszczególnych działach Szpitala. Wiele koleżanek i kolegów, którzy pracowali w Szpitalu (niejednokrotnie przy jego organizacji) odeszło na zasłużone emerytury lub do innych miejsc pracy, m.in. Akademia Medyczna im. Rydygiera w Bydgoszczy została zasilona przez trzech samodzielnych pracowników nauki z naszego Szpitala. Zmiany dotyczyły również Komendy Szpitala: 4 lipca 1988r. zastępcą komendanta ds. lecznictwa klinicznego został ppłk dr n. med. Zbigniew Pawłowicz, 15 października 1991r. płk dr n. med. Henryk Woźniak przeszedł w stan spoczynku, a stanowisko komendanta objął płk dr n. med. Zbigniew Pawłowicz. 18 października 1995r. płk Pawłowicz został wyznaczony na stanowisko Szefa Służby Zdrowia Pomorskiego Okręgu Wojskowego, a stanowisko komendanta objął płk dr n. med. Andrzej Wiśniewski (były komendant 107 Szpitala Wojskowego z Przychodnią w Wałczu), który przyjął nowe strategie rozwoju Szpitala, zwracając szczególną uwagę na doposażenie w nowoczesny sprzęt i aparaturę medyczną, rozwój naukowy kadry oraz modernizację infrastruktury. Od 27 maja 1992r. zastępcą komendanta ds. lecznictwa klinicznego został płk lek. Jacek Urbanowicz, a od 17 grudnia 2001r. – płk lek. Krzysztof Kasprzak. 1 czerwca 2007r. płk dr n. med. Andrzej Wiśniewski został wyznaczony na stanowisko Szefa Inspektoratu Wojskowej Służby Zdrowia, co wiązało się równocześnie z awansem na kolejny stopień oficerski – generała brygady. Obowiązki komendanta przejął i częściowo je pełnił ówczesny zastępca komendanta – płk lek. Krzysztof Kasprzak. 1 lipca 2007r. płk lek. Krzysztof Kasprzak został wyznaczony na stanowisko Komendanta Szpitala, a zastępcą został płk lek. Jarosław Marciniak. Zastępca komendanta ds. lecznictwa otwartego płk lek. Bohdan Gajda w dniu 30 grudnia 1993r. przeszedł w stan spoczynku, a jego stanowisko objął ppłk lek. Edward Abłażej, a od 17 grudnia 2001r. – płk lek. Henryk Chołody. Po odejściu na emeryturę mgr Krystyny Kujawy w 2002r. stanowisko naczelnej pielęgniarki objęła mgr Barbara Sawicka. W 2007r. pani Barbara Sawicka odeszła na emeryturę, a obowiązki objęła ppor. mgr piel. Iwona Żuczek. Szef Zaopatrzenia Medycznego płk dr n. farm. Zygmunt Kiedrowski w dniu 1 stycznia 1994r. przeszedł w stan spoczynku, a jego stanowisko objął ppłk mgr Grzegorz Lejman, a po nim – ppłk mgr farm. Piotr Kwiatkowski. Na stanowisko Komendanta 10 WSzKzP SP ZOZ od dnia 23 kwietnia 2015 r. został wyznaczony płk dr n. med. Jarosław Marciniak, natomiast ppłk dr n. med. Jacek Rzeszotarski objął pełnienie obowiązków na stanowisku Zastępcy Komendanta 10 WSzKzP SP ZOZ.

Jesteś tutaj: Start O Szpitalu Historia